"Με την ελπίδα πως ο πολιτισμός και αυτής της εποχής ζει ανάμεσά μας
και όχι στα προϊόντα των illustration μηχανισμών επικοινωνίας
αυτοσυστηνόμαστε στον χρόνο της ζωής μας
στις αρχές ενός αιώνα που πάει να μας ξεράσει."


Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟ


Σάββατο 21 Αυγούστου 2010, Πειραιάς

Κάθισα το πρωί να ακούσω από το μικρό κασετόφωνο την κουβέντα που είχα πριν λίγες ημέρες με τον άνθρωπο που πατά τα πλήκτρα των ΣΥΝΘΕΤΙΚΩΝ, το Διονύση Αυγερινό (σύνθεση, φωνή, πλήκτρα).
Ο Διονύσης Αυγερινός με σταθερή και δωρική φωνή μίλησε για πολλά.
Αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο βαθύ και αληθινό μα πάνω από όλα με τον πρωτεργάτη της synth pop στην Ελλάδα. Έναν άνθρωπο που μαζί με τον Αποστόλη ‘Λοβέρδο’ Αυγερινό (στίχοι, σύνθεση, φωνή, κιθάρα) έχουν μελοποιήσει στίχους του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη με μοναδικό τρόπο (ελπίζω να τα κυκλοφορήσουν επίσημα κάποια στιγμή).
Οι Συνθετικοί το αποφάσισαν και μετά από πολύ καιρό θα εμφανιστούν ζωντανά ξεκινώντας από το Carousel bar στις 18 Σεπτέμβρη.
Καιρό είχα να ακούσω λόγια αληθινά, λόγια που αδιαμφισβήτητα χαρακτηρίζουν αυτό που λέγεται underground και ανθρώπινο μεγαλείο.

Σε ευχαριστώ Διονύση



Πες μου κάποια γενικά στοιχεία για τους Συνθετικούς...

Το γκρουπ δημιουργήθηκε το 1985. Το 1990 κυκλοφορήσαμε το LP ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ.
Το 1993 διαλυθήκαμε. Όμως, ωστόσο είχαμε φτιάξει ένα ακόμα LP που δεν ηχογραφήθηκε. Το 2009 αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε τα τραγούδια αυτά. Έτσι το 2010 κυκλοφορήσαμε το CD ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ – ΕΦΙΑΛΤΕΣ.

Γιατί χρησιμοποιήσατε ηλεκτρονικά μουσικά όργανα;

Γιατί τα συνθεσάιζερ μας εξίταραν τη φαντασία και πιστεύαμε ότι ήταν ένα μέσο για να δώσουμε κάτι νέο και διαφορετικό.

Υπήρχε αποδοχή από τον κόσμο;

Όχι, και ο λόγος είναι ότι δεν υπήρχε η κατάλληλη ζύμωση για την ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα. Κάτι που συνέβη τη δεκαετία του '90 με νέες μπάντες.

Πώς βλέπετε τη μουσική σήμερα στην Ελλάδα;

Πολλές μιμήσεις, τυποποίηση και γενικά business, εννοώ για την προβαλλόμενη από τα ΜΜΕ. Η μουσική γενικότερα είναι μία ανώτερη ανθρώπινη έκφραση και αντικειμενικός της σκοπός είναι να βγάζει προς τα έξω τις βαθύτερες ανθρώπινες ανησυχίες και συναισθήματα με ένα όμορφο και εναρμονισμένο τρόπο. Έτσι μπιζναδόροι και έμποροι δεν χωράνε και ο χρόνος τους αποβάλλει.

Ποια είναι η γνώμη σου για όλα αυτά που συμβαίνουν με την οικονομία στην Ελλάδα;

Ό,τι γίνεται, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, έχει να κάνει με την απόλυτη κυριαρχία των λίγων έναντι των πολλών. Αυτό σε άλλες χώρες γίνεται με τα όπλα και στη δική μας με την οικονομία.

Ας γυρίσουμε στη μουσική. Ποιος ο λόγος της επανίδρυσής σας;

Μα απλά ότι με τα χρόνια δημιουργήθηκε ένα κοινό που αγάπησε την μουσική μας και θέλουμε να ζήσουμε αυτή την κατάσταση με συναυλίες κλπ.

Πες μου τρεις σημαντικές αξίες.

Υγεία - Τύχη - Αυτογνωσία.

Πού θα παίξετε;

Στις 18 Σεπτέμβρη στο Carousel και βλέπουμε….


maestros -Ένα σονέτο στην καρδιά του 2009-

Ενορχηστρώνω τις χαμένες κατευθύνσεις
του μέσα κόσμου και των μέσων, συναθροίσεις,
φωνές αρμονικές στο ξάκρισμα της μέρας·
στιγμές ανθρώπινες σ’ έναν αιώνα τέρας.

Και πρέπει ακόμη μια φορά να βρω τις λέξεις,
να σου μιλήσω για το θέμα μου, να παίξεις
μια πέμπτη πάνω, μία κάτω μα στον τόνο
θέμα του χρόνου που εξεγέρθηκε και μόνο.

Μυρίζω έμπνευση φτάνει να με μυρίσεις
στα περιθώρια των καιρών· οι εξηγήσεις
θα βρουν το φώς τους σε μορφές αυγερινών

καθώς σταθούν με τα σκοτάδια τους απών·
εκεί που κατοικούν ρυθμοί που με φαντάζουν·
όσες προθέσεις στις αισθήσεις μου ταιριάζουν.


                        spoudis

Η τέχνη στην καθημερινότητα

Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και φοβάται να θέσει τον εαυτό του στην κρίση των άλλων. Αυτό είναι μία αλήθεια, ταυτόχρονα όμως ο καθένας μας επιδιώκει ή έχει την τάση να θέλει να εκφράσει τον εαυτό του. Η έκφραση αυτή μπορεί να είναι η επιδίωξη της αποδοχής από τους άλλους, καθώς και μιας μεγαλύτερης εγωπάθειας, αλλά μπορεί να είναι και η ανάγκη να προβάλλει κανείς τις απόψεις του, τα συναισθήματά του, τους φόβους και τις ελπίδες του. Η άποψη των γύρω μας μετράει, όχι διότι αυτοί είναι ειδήμονες και θα μας κρίνουν, αλλά διότι μπορούν να δουν σε αυτό που προβάλλουμε μια άλλη οπτική, ένα άλλο πρίσμα ή κάτι το εξόφθαλμα λάθος ή δήθεν και τη στιγμή που θα το πουν να μας ανοίξουν έναν ορίζοντα νέο και φυσικά και εμείς να κάνουμε το αντίστοιχο για αυτούς.
Όταν μιλάμε για τέχνη όμως το ερώτημα αναδύεται από μόνο του:
Μπορούν όλοι να είναι ποιητές; Χαζή ερώτηση, φυσικά και όλοι μπορούν να γράψουν και να είναι ποιητές, το αν όμως αξίζει αυτό που παράγουν μένει να κριθεί. Όλοι οι άνθρωποι πιθανότατα έχουν εκφραστεί καλλιτεχνικά κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η διαφορά αυτού και της 'τέχνης' όπως την εννοούμε σήμερα, είναι εάν το πόνημά τους αφορά και κανέναν άλλο εκτός από τους ίδιους. Αυτό όμως για να γίνει αντιληπτό πρέπει να προωθηθεί στην κοινωνία.
Η μπακαλίστικη λογική του εάν ‘έχεις εκδοθεί’ ως ποιητής ή αν ‘πουλάς πίνακες’ ως ζωγράφος δεν έχει σχέση με το εάν είσαι καλλιτέχνης ή όχι. Ο Βαν Γκογκ δεν πούλησε ούτε έναν πίνακα όσο ζούσε, το αν όμως η  έκφραση του έχει κάποια αξία για τους άλλους ανθρώπους κρίθηκε αργότερα. Ο Φραντς Κάφκα ζήτησε όλα του τα έργα (ανέκδοτα μέχρι τότε-εκτός από κάποια διηγήματα) μετά το θάνατο του να καούν διότι τα θεωρούσε άνευ αξίας!!! Ποιος ξέρει, μπορεί ο μεγαλύτερος ζωγράφος στους αιώνες να έκαψε τα έργα του μόλις απέτυχε να τα πουλήσει ή ο πιο μεγάλος ποιητής να έδωσε παρόμοια εντολή στο εκτελεστή της διαθήκης του και αυτός να ήταν πιο πειθαρχημένος από τον αντίστοιχο εκτελεστή της διαθήκης του Κάφκα.
Ο κακός ποιητής ή ο κακός ζωγράφος ή ο κακός πεζογράφος προξενούν γέλιο και χλευασμό στους υπόλοιπους, όμως καλύτερα να έχουμε τους κακούς και ανάξιους για να τους χλευάσουμε, παρά να χάσουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε τη Μεταμόρφωση του Κάφκα ή να δούμε τον Καιόμενο του Βαν Γκογκ, έστω και μετά το θάνατο τους.


του Στάμου Ρήγα