"Με την ελπίδα πως ο πολιτισμός και αυτής της εποχής ζει ανάμεσά μας
και όχι στα προϊόντα των illustration μηχανισμών επικοινωνίας
αυτοσυστηνόμαστε στον χρόνο της ζωής μας
στις αρχές ενός αιώνα που πάει να μας ξεράσει."


Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Η τέχνη στην καθημερινότητα

Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και φοβάται να θέσει τον εαυτό του στην κρίση των άλλων. Αυτό είναι μία αλήθεια, ταυτόχρονα όμως ο καθένας μας επιδιώκει ή έχει την τάση να θέλει να εκφράσει τον εαυτό του. Η έκφραση αυτή μπορεί να είναι η επιδίωξη της αποδοχής από τους άλλους, καθώς και μιας μεγαλύτερης εγωπάθειας, αλλά μπορεί να είναι και η ανάγκη να προβάλλει κανείς τις απόψεις του, τα συναισθήματά του, τους φόβους και τις ελπίδες του. Η άποψη των γύρω μας μετράει, όχι διότι αυτοί είναι ειδήμονες και θα μας κρίνουν, αλλά διότι μπορούν να δουν σε αυτό που προβάλλουμε μια άλλη οπτική, ένα άλλο πρίσμα ή κάτι το εξόφθαλμα λάθος ή δήθεν και τη στιγμή που θα το πουν να μας ανοίξουν έναν ορίζοντα νέο και φυσικά και εμείς να κάνουμε το αντίστοιχο για αυτούς.
Όταν μιλάμε για τέχνη όμως το ερώτημα αναδύεται από μόνο του:
Μπορούν όλοι να είναι ποιητές; Χαζή ερώτηση, φυσικά και όλοι μπορούν να γράψουν και να είναι ποιητές, το αν όμως αξίζει αυτό που παράγουν μένει να κριθεί. Όλοι οι άνθρωποι πιθανότατα έχουν εκφραστεί καλλιτεχνικά κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η διαφορά αυτού και της 'τέχνης' όπως την εννοούμε σήμερα, είναι εάν το πόνημά τους αφορά και κανέναν άλλο εκτός από τους ίδιους. Αυτό όμως για να γίνει αντιληπτό πρέπει να προωθηθεί στην κοινωνία.
Η μπακαλίστικη λογική του εάν ‘έχεις εκδοθεί’ ως ποιητής ή αν ‘πουλάς πίνακες’ ως ζωγράφος δεν έχει σχέση με το εάν είσαι καλλιτέχνης ή όχι. Ο Βαν Γκογκ δεν πούλησε ούτε έναν πίνακα όσο ζούσε, το αν όμως η  έκφραση του έχει κάποια αξία για τους άλλους ανθρώπους κρίθηκε αργότερα. Ο Φραντς Κάφκα ζήτησε όλα του τα έργα (ανέκδοτα μέχρι τότε-εκτός από κάποια διηγήματα) μετά το θάνατο του να καούν διότι τα θεωρούσε άνευ αξίας!!! Ποιος ξέρει, μπορεί ο μεγαλύτερος ζωγράφος στους αιώνες να έκαψε τα έργα του μόλις απέτυχε να τα πουλήσει ή ο πιο μεγάλος ποιητής να έδωσε παρόμοια εντολή στο εκτελεστή της διαθήκης του και αυτός να ήταν πιο πειθαρχημένος από τον αντίστοιχο εκτελεστή της διαθήκης του Κάφκα.
Ο κακός ποιητής ή ο κακός ζωγράφος ή ο κακός πεζογράφος προξενούν γέλιο και χλευασμό στους υπόλοιπους, όμως καλύτερα να έχουμε τους κακούς και ανάξιους για να τους χλευάσουμε, παρά να χάσουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε τη Μεταμόρφωση του Κάφκα ή να δούμε τον Καιόμενο του Βαν Γκογκ, έστω και μετά το θάνατο τους.


του Στάμου Ρήγα

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

symfono.

Ανώνυμος είπε...

Είναι ακριβώς όπως τα λες!