"Με την ελπίδα πως ο πολιτισμός και αυτής της εποχής ζει ανάμεσά μας
και όχι στα προϊόντα των illustration μηχανισμών επικοινωνίας
αυτοσυστηνόμαστε στον χρόνο της ζωής μας
στις αρχές ενός αιώνα που πάει να μας ξεράσει."


Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη δίχως τέλος


Ως κάτι που έχει γεννηθεί στους πιο δυνατούς μας εφιάλτες και προϋποθέτει την ακρίβεια της πολυπόθητης χαράς μας, ο φόβος άλλη μια φορά θα συνοδεύσει τον άνθρωπο στην τελευταία εποχική του κατοικία. Όμοιος με τους υπόλοιπους θανάτους, θα γεννήσει έναν καινούργιο, αντίδωρο στα πάθη που κάποτε θα ονομάσουν σωτηρία. Για όσους λοιπόν θελήσουν, έχουν παρατεθεί κάποιες γραμμές από το σημειωματάριο ενός κολασμένου σχετικά με Μια Εποχή Στην Κόλαση. Όσοι πάλι έχουν περάσει από εκεί και ξέρουν, ας μεταφέρουν κάτι με την Τέχνη τους στο τείχος που μας χωρίζει από τη πραγματικότητα. Ίσως τότε αντιληφθούμε τι σημαίνει «εδώ» και αποφασίσουμε να το ζούμε. Έως τότε, παρέα με το «ευρωπαϊκό μας όνειρο» ή κάθε λογής άλλη ψευδαίσθηση και παραφράζοντας για τις ανάγκες του κειμένου ένα στίχο των ανθέων, ω Ζαρατούστρα, τη μαύρη μας κακομοιριά λυπήσου!

spoudis.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

http://vimeo.com/20450021

Ανώνυμος είπε...

dyskolo keimeno

Ανώνυμος είπε...

Είναι φανερό πως η φυλή μου στάθηκε κατώτερη, πάντα.
Δε μπορώ να νιώσω την επανάσταση.
Η ράτσα μου δεν εξεγέρθηκε παρά για να λεηλατήσει: καθώς οι λύκοι παίρνοντας τ΄ αγρίμι καταπόδι, δίχως να το σκοτώνουν. - Αίμα κακό -

Ανώνυμος είπε...

ops.uip.

επικουρος είπε...

εγώ, ο πιο μοναχικός!
Πάντα είμαι ο κληρονόμος της αγάπης σας και πλούσιος σε γη και ανθίζω σε ανάμνηση σας, πολύχρωμες ακαλλιέργητες αρετές, ω οι πιο αγαπημένοι μου εσείς!