"Με την ελπίδα πως ο πολιτισμός και αυτής της εποχής ζει ανάμεσά μας
και όχι στα προϊόντα των illustration μηχανισμών επικοινωνίας
αυτοσυστηνόμαστε στον χρόνο της ζωής μας
στις αρχές ενός αιώνα που πάει να μας ξεράσει."


Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Επίτηδες, της Σοφίας Μπονοβόλια













Στέκουν μια μόνιμη υπενθύμιση της σκιάς στη ζωή μας 
οι λίγες χαραμάδες επίπεδης αλλοτρίωσης 
και κείνα τα λεία, ετερόκλητα πλακάκια υποκλίσεων 
στη ρημαγμένη πίσω αυλή του λογικού μας. 
Βήματα, μύστες κυρτοί, των αδιεξόδων μας σκεπάζουν 
κάθε παλίνδρομη ηχώ των παρατημένων εγγραφών μας. 

Δυο τρεις περαστικοί, σπανίζοντες, ανησύχησαν 
τα παράθυρα, τα έρημα, του χαλασμού μας 
και φοβισμένοι υποχωρήσαμε στο πατρικό υπόγειο των φαντασμάτων μας. 
Κλεισμένοι, περιμένουμε την εικόνα μιας αλλαγής 
να προβληθεί απρόσμενα στα κατάδικά μας δεσμά της ηδονής. 
Εκεί όπου πουθενά δεν υπάρχει μια σχισμή να δραπετεύσουν οι νύχτες μας. 
Επίτηδες.